Afscheid nemen is zowat één van de moeilijkste dingen die een mens moet doen, iets wat nooit went. En eigenlijk mag ik van geluk spreken want we hebben dat hier nog niet zo heel vaak moeten doen.
Mijn opa stierf na lang ziek zijn en hoe hard dat ook klink het was genoeg geweest, hij had genoeg afgezien en op een bepaalde manier kan je dat plaatsen. Nu vind ik het jammer dat hij er niet bij was toen ik trouwde en dat mijn kindjes hem nooit gekend hebben.
Manliefs grootmoeder stierf afgelopen najaar, heel zachtjes. Ze was niet meer de fitste maar met haar kopje was niks mis. Ze kon niet mooier sterven gewoon in haar slaap. En tuurlijk hebben we verdriet maar je kan het plaatsen.
Als mensen zelf beslissen om eruit te stappen dan komt het pas echt hard aan. Was het hier dan zo slecht en waarom hebben we niet gezien dat het niet goed ging en hij kon toch bij zoveel mensen terecht, waarom heeft niet gewoon gebeld?
Hij had inderdaad zijn donkere momenten, werkte hard en verdiende meer geluk. Hoe kwaad en triest we nu ook zijn eigenlijk moeten we zijn beslissing respecteren maar dat lukt niet zo goed.
Die gigantische knoop in mijn maag zal er nog even zitten en telkens ik facebook opendoe krijg ik weer die krop in mijn keel. Maar het ga je goed maat, ik hoop dat je gevonden hebt wat je zocht. Je had nog een vettig feestje verdiend of een goed optreden
… En als jullie manlief zien, geef hem dan een schouderklopje of pak hem maar eens goed vast, vragen hoe het gaat is geen goed idee.
