precies een nieuw huis

Toen we vorig jaar ons huisje kochten was ik er heilig van overtuigd om als eerst werk die verschrikkelijk lelijke voordeur onder handen te nemen.
Het idylische kunstwerk dat erop ging en de schitterende pareltjes die erin waren geklopt werden dan ook in de eerste week door tim’s pap vakkundig verwijderd (met als gevolg dat er piepkleine verluchtingsgaatjes in waren).

Een jaar lang heb ik me geergerd aan de prachtige welkomswoorden die op de deur stonden, maar een stuk door mijn eigen uistelgedrag kwam het er niet van om de deur verder onder handen te nemen.

Tot dit weekend, tim’s pap en broer kwamen nog een zaterdagje opknap werkjes doen en ook de deur werd onder handen genomen. (het zijn zo’n schatjes!). We kunnen nu best trots zijn op onze voordeur, enkel het handvat moet er nog worden op gemonteerd.

Alle bezoekers zijn dus gewaarschuwt : je kan ons huis niet meer herkennen aan onze voordeur, vanaf nu moet je het huisnummer onthouden ;-)

* neen, hier komen geen foto’s van hoe het ervoor was. Ik wil de deur volledig uit mijn geheugen bannen!