dat van die laatste loodjes

nope, hier nog steeds geen klein patatje in aantocht. en ik beken dat ik dat wachten eigenlijk niet meer zo heel erg leuk vind. ik heb niet echt een zittend gat maar met die buik is het niet echt makkelijk meer om nog vanalles te doen.  Zo zou ik nog wel een keertje naar zee willen gaan, maar samen met dat idee komen er ook allerlei doemscenario’s in me op die me beletten om te vertrekken. Een wandelingetje naar de markt lukt nog net weliswaar in slakkentempo.
En dus zitten we meestal thuis en wachten we. Het huisje is dankzij het mannetje ondertussen proper en proberen we zo te houden. Het wiegje staat klaar en ook mijn valiesje staat paraat.
Ik heb al geprobeerd het patatje te overtuigen door hem om te kopen met kadootjes, te zeggen dat hij mee mag naar de zee, dat hij een lolly krijgt maar niks schijnt te helpen. Zelfs hett feit dat zijn vriend vroeger dan hem zal geboren zijn heeft voorlopig geen resultaat.