weekendje weg

het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, het familieweekend en komend weekend is het weer zover. We trekken met z’n allen een weekendje naar zee: meme, pepe, tante”s, nonkels, nichtjes en neefjes een hele bende. 
Niet zo speciaal waar het niet dat we hier voor de eerste keer een ware volksverhuizing gaan organiseren. Voor het eerst trekken we er met eens klein patatje langer dan een dagje op uit en daar krijg ik al een beetje stress van, want wat nemen we allemaal mee

slapen:
draagmand van de buggy
slaapzak – lakentjes – dekentje
babyfoon

eten:
ah die is makkelijk ik ga zelf ook mee dus het patatje zal niet verhongeren

wasje en plasje:
pampers
doekjes en washandjes
badje en badthermometer
handdoek
tetradoeken
wasproducten
neusspoeling en nessivine druppeltjes (ja het patatje heeft last van beetje snot)
vitaminedrupjes
verzorgingskussen
verse kleren en de reserve versie voor als er ongelukjes gebeuren

op stap:
buggy onderstel (de draagmand hadden we al mee) en alleen hiermee zit onze koffer al vol
draagdoek (om gediscusieer wie met de buggy mag rijden te vermijden ;-) ik draag!)
verzorgingstas om eventuele accidentjes onderweg op te lossen

spelen:
een knuffel
speelmat

en ja wij gaan ook mee dus onze spullen moeten ook mee, niet dat dat zoveel is maar het moet ook in de auto (en die is niet gigantisch groot.

schuldgevoel

Je kent dat wel: je bent aan het betalen en je merkt dat er iets niet klopt met het bedrag, in jezelf denk je dat het toch iets duurder was of je krijgt meer wisselgeld terug. En wat doen we zwijgen want ja eigen schuld dikke bult.

Ik had het gisteren, om mezelf te troosten (blijkbaar zijn de hormonen nog niet wat ze geweest zijn) ging ik bij de beenhouwer-waar-ze-die-lekker-dingen hebben om, je raad het al, iets lekker. Als extraatje bij mijn broodjes en beleg mocht er ook wel een dessertje bij zijn.En aan de kassa vergeten ze de dessertjes toch wel niet aan te rekenen zeker. Zonder blinken of blozen betaal ik en stap ik de winkel uit.

In de auto krijg ik dan toch een klein beetje schuldgevoel: had ik eigenlijk niet eerlijk moeten zijn en zeggen dat ze iets waren vergeten aan te rekenen, moet ik terug?
Toegegeven ik heb gewoon de auto gestart en thuis zalig van mijn dessertje genoten. Heb me wel voorgenomen om nog keer naar die winkel te gaan niet voor de gratis dessertjes maar omdat ze gewoon zo lekker zijn.

en jij? wat zou jij doen?

slaap kindje slaap

ons patatje is gene grote slaper daar zijn we het over eens. ’s nachts geen enkel probleem, na de laatste smulpartij valt meneer op slag in slaap en zijn we goed voor een aantal uur.

overdag is het een ander verhaal, hij wil vaak helemaal niet toegeven aan zijn moeheid en krijst dan het hele huis bij elkaar waarna hij uitgetelt op de arm in slaap valt. en laat dat nu net niet de juiste manier zijn (volgens kind&gezin toch)

en dus zijn we vandaag aan het experimenteren geslagen. slapen gebeurt vanaf nu boven (waar hij ’s nachts flink zijn uren slaapt) oh ja er was geween deze morgen en hij is op mijn arm in slaap gevallen maar nu slaapt hij toch al flink een uur (wat beneden in de wieg zelden gebeurt, wel als hij op zijn buikje ligt maar dat mag eigenlijk ook niet) .

is het de rust die hij nodig heeft, minder licht boven, of is er beneden gewoon te veel te zien en te beluisteren.
net als iedere jonge moeder weet ik het soms niet meer, doen we het wel juist?

maar nu ligt hij wel zalig te slapen en zal ik hem moeten gaan wakker maken als het etenstijd is.

ongetwijfeld wordt vervolgd….

wat wil een mens nog meer

2jaar is het vandaag dat ik met dezelfde man getrouwd ben.

en daarbij komt nog dat we een dik jaar in ons eigen huis wonen en sinds 6weken met een klein patatje erbij.
wat wil een mens nu eigenlijk nog meer.

tips bij het moederschap

- kleine jongens plassen in een boogje en liefst als de pamper net uit is of als ze net gewassen en afgedroogt zijn. vergeet dus de regel “haast en spoed is zelden goed” zeker bij het pamperwisselen

- verschoon je kerverse spruit ’s nachts liever niet op je eigen bed, voor je het weet kom je bedrogen uit en mag je naast die pamper ook je lakens vervangen.

- wassen vinden baby’s niet zo fijn. ze schreeuwen moord en brand alsof ze de meest erge marteling ondergaan. Het badje vinden ze wel tof dus: vlug wassen en dan vlug het water in.

bijna thuis

nog heel even en ze zijn terug thuis. Bijna 2 volle jaren zijn ze weg geweest om een stukje wereld te gaan ontdekken.
2jaar heb ik ze gevolgd via tinternet en vol enthousiasme hun verhalen gelezen, maar stiekem ben ik blij dat ik ze binnenkort een knuffel in het echt mag geven.

draagdoekplezier

één van de eerste spulletjes die ik kocht toen ik zwanger was, was een draagdoek. Ik  kon op de 2de handsbeurs een tricot slen voor een prikje op de kop tikken, had er op blogs al vaak leuke dingen over gelezen en wou het ook wel proberen.

Na dat we met een krijsende baby in de koets de stad hadden doorkruist was ik niet direct van plan om het een 2de kans te geven en de draagdoek werd bovengehaald.
met succes, het mannetje ligt er zalig rustig in en slaapt na nog geen 5minuutjes wandelen en zo kon moeder even hallo gaan zeggen op “feest in het park”, werd boodschappen doen net iets makkelijker (die maxi cosi is echt niet handig) en kan ik rustig het stad in zonder al te veel moeite.

Maar de reacties op de draagdoek zijn best grappig. Mensen bekijken ons of  ik mijn kind aan het martelen ben en de vraag of hij niet aan het stikken is is me al een aantal keren gesteld. Ook is iedereen bezorgd of hij wel goed ligt (geloof me, hij laat het gerust horen als hem iets niet aanstaat) of hij niet te warm heeft, of hij niet koud heeft en ja hij kan toch wel ademen hé.

momenteel knoop ik de doek thuis en leg ik lou er op verplaatsing in, dit om nog meer rare blikken te vermijden. Voorlopig lukt dit nog maar als hij een beetje groter zal zijn zal dit niet meer zo makkelijk lukken, een beetje oefenen dus of een andere doek uitteste.

Wie weet loop ik binnenkort wel met een ringsling of een beco butterfly rond.
Nu nog  vinden waar ik dit eens kan testen