Wij wonen in een klein rijhuisje in een rustige straat aan het water.
Een huis met nog werk aan, met nog veeeel werk aan. Met een vloer die mij niet aanstaat, met slaapkamers met veel te dunne muren, met een kleine badkamer en ook een degelijke bergruimte zou hier welkom zijn.
En soms kan ik mij daar gigantisch in opjagen, mij kwaad maken dat het niet vlug genoeg gaat, mij ergeren dat ik niet stinkend rijk ben en dan is er het interwebs er die dat nog een beetje erger maakt, het is alsof jullie allemaal in mooi afgewerkte huizen wonen of zijn jullie gewoon goed in het niet tonen van de nog niet afgewerkte plekjes.
Maar meestal trek ik mij dat ook gewoon niet aan, mijn kindjes hebben een zacht bedje een lieve mama & papa, veel plaats om te spelen.
En nog vaker ben ik blij met de dingen die wel al gedaan zijn.
Dat ons terras er ligt (en we binnenkort ook een tuin met gras gaan hebben) en dat ons dak dat op instorten stond nu helemaal gemaakt is. (met dank aan het werkvolk die hier al verschillende uren heeft gesleten)
En natuurlijk zou ik ook in een mooi compleet afgewerkt huis wonen, maar ik betwijfel of ik daar veel gelukkiger van zou worden. Geluk zit in kleine hoekjes, ook in de niet afgewerkte.
(sinds gisteren hebben we hier terug kapstokjes aan de muur, en ge kunt niet geloven hoe content ik daarmee ben)
kientjes
22 januari 2012 at 11:09 am
11 jaar verbouwstress hier al intussen. En toch houden we vol. Nu ik (al 2 jaar) studeer, komt er natuurlijk maar 1 loon binnen en moet ik ook gefrustreerd wachten tot we weer genoeg gespaard hebben voor het volgende project. Dat is bij ons trouwens ook het terras, dit voorjaar.
Maar zijn we minder gelukkig? Neu, want we hebben het huis van onze dromen. Meer moet dat niet zijn!
Manou
22 januari 2012 at 11:14 am
Ik denk dat ik jou volgend week ontelbaar veel onafgewerkte hoekjes ga kunnen tonen…
wij genieten hier ook van elk nieuwigheidje dat wél vernieuwd is (denk sleutel-vogelhuisje, still in love!).
liselota
22 januari 2012 at 12:20 pm
ha, Fie toch,
hier net hetzelfde, en geloof het of niet, Wouter heeft hier gisteren 4 dikke bouten als kapstok in de muur gedraaid en ik ben er dolgelukkig mee!
dikke zoen
Endimi
22 januari 2012 at 12:30 pm
Wij zijn ook nog niet gestopt met verbouwen sinds we in ons huis trokken. Ik ben dolblij met een handige schoonvader en connecties in de bouw via mijn ouders. En elke keer ik denk dat we centjes hebben om iets af te werken verdwijnen ze terug in een noodzakelijke reparatie … maar we houden vol! Ooit raakt mijn hal af, en mijn keuken, en de inkom, en …
om maar te zeggen: ik snap het gevoel! (En ik post idd enkel de mooie hoekjes)
TheMiss
22 januari 2012 at 1:47 pm
Aaaah, klinkt herkenbaar!
brood- en banketbakkerij k. burez
22 januari 2012 at 5:11 pm
het siert u dat ge zo reageert. Moest ge het allemaal in uw schoot geworpen krijgen, ‘t waarschijnlijk nie zo leuk zijn als beetje bij beetje aan uw eigen nest werken.
Jessie
22 januari 2012 at 9:44 pm
Wij zijn ook al héél lang bezig hoor. En met al dat zwanger zijn ligt het meer stil dan niet…maar beetje bij beetje komen we der wel hé! Geeft des te meer voldoening (zo maak ik mezelf toch wijs)
ktrn
25 januari 2012 at 9:16 pm
Heel herkenbaar hoor! Bij ons is er meer niet afgewerkt dan wel. Binnenkort gaat hier ook één muur van ons huis weg en moeten we het maar zien op te lossen want wij blijven hier wonen..
Je komt er wel, net zoals iedereen!