Gent!

Wij zoeken de bril van fosfor de draak.  En spotten bekenden in de 1mei stoet cc @visitgent upload

Trek een  gek gezicht bij de dulle griet #visitgent upload

upload

Vandaag was zon en Gent!

Begin deze week werd al beslist dat we zondag iets samen gingen doen, er was nog geen plan maar er was nood aan samen op pad gaan.

Het werd Gent waar we van toerist in eigen land deden en het deed deugd!

We deden de wandeling “op zoek naar de bril van draakje fosfor” een wandeling die je kan downloaden op je smartphone of tablet en die je door het historische hart van de stad stuurt.  Helemaal op kindermaat en vol grappige weetjes (zo wist de draak ook dat tante Nancy in het stadhuis werkt 😉 )
De app heeft het soms lastig met laden maar anders is hij best leuk om te doen. Dus wie voor de komende weekends nog een doe-tip zoekt: app “Ojoo” op je smartphone zetten en de wandeling downloaden.

We bezochten onderweg ook de Sint-Baafs kathedraal (Lam Gods was helaas gesloten), konden de 1 mei fanfare zien waar we onverwacht bekend volk zagen en ik kon zwaaien naar oud-collega’s, we gingen het Huis Van Alijn binnen en stopten op onze weg naar huis ook nog eens aan het S.M.A.K om naar de werken van Rinus Van de Velde te gaan kijken.

Een heerlijk dagje Gent! De museum kinderen waren in hun nopjes.

 Visit Gent stelde ons voor om de wandeling eens te doen waardoor we ook een city card ter beschikking hadden en we dus 2 musea konden bezoeken op 1 dag. 

Thuis van een heerlijk dagje gent #visitgent

Advertenties

Flashback

Voorjaar 2000
Ik zat mijn eerste jaar in Gent en was bezig aan mijn eerste en enige jaar kunstgeschiedenis. Mijn maatje ging na de zomer starten aan haar studie architectuur.
De wereld lag aan onze voeten en samen dwaalden we op een zonnige dag door de stad.
Er ging hesp rond de zuilen van de aula, er lag gras in de Langemunt en ergens maar vraag mij niet waar zat een zeemeermin en goudvissen in een bokaal op de hoek van een gevel.

Merci Meneer Hoet, voor je gekke hersenkronkels en om af toe voor een beetje controverse te zorgen.

Rust zacht Jan Hoet

tutjes en bomen

Mijn zoon dat is een moeilijke slaper, altijd al geweest, en soms gaat dat even beter en de dag erna is’t weer om zeep. Maar ik ben er van overtuigd dat ik hem binnen 13 jaar uit zijn bed ga moeten jagen dus er is hoop ;-).

Bij dat slapen hoorde tot voor kort een tutje (of 2 – 3) tot deze moeder besliste dat het genoeg was geweest. Hij kreeg het al een hele tijd niet meer overdag en ook ’s avonds in de zetel vroeg hij er niet meer naar.
En toen zei moeder dat het echt genoeg was geweest, dat kindjes van 3 best zonder tutje kunnen want dat tutjes voor baby’s zijn. Grote kindjes die gaan hun tutjes in de boom gaan hangen!

En dus gingen moeder en zoon op pad, naar de Tutjesboom in Gent (er staat er ondertussen ook eentje in Aalst). Mijn dapper kind stak zijn tutjes in zijn broekzak en zo trokken we naar de tuin van Kina.
Van de mevrouw aan het onthaal kregen we een mooi lint (en een kadootje) en de tuinman ging met ons mee om alles mooi in de boom te hangen naast alle andere tutjes van dappere kindjes

En Lou die mocht daarna in de winkel een knuffel kiezen en sinds een week of 3 ligt er ook een Kamiel in Lou’s bed (er kwam enige onderhandeling aan te pas want eigenlijk had Lou liever een kraan en een brandweerwagen en een betonmolen in bed)

tutjesboom

Heel soms vraagt hij nog eens naar zijn koe-tutje, die ging niet mee naar de boom maar zit in mijn naaikoffer   is bij de baby’s die geen tutje hebben.
En dat slapen dat gaat eigenlijk niet slechter dan anders, oh er is drama veel drama eens hij door heeft dat het echt bedtijd is! Met tieren en roepen en moeder die -tig keer terug naar boven moet, kleuterkuren zeker, this too shall pass.

Tuin van Kina vraag €1 om het tutje in de boom te hangen, maar daarvoor krijg je wel een mooi lint waar ook een naamkaart aanhangt en een kadootje voor het dappere kindje. De tuinman gaat mee want je kan dat er zelf niet inhangen. Wil je gaan, ga dus best op een weekdag. 

Gent

Kom we doen nog een toerke zei hij nadat we met het klein kleutertje naar de voorstelling waren geweest. Al slenterend liepen we door de stad. We doen dat graag, gewoon verdwalen in een stad die we graag zien. Ik keek naar hem en hij naar mij en ik wist wat er door zijn hoofd ging, waarom zijn we toen niet naar hier verhuisd?

Als er mensen als deze hun huis verkopen dan kriebelt het een beetje, durven we? Als het klein kleutertje naar wolly vraagt wou ik dat we dichter in de buurt woonden.

Gelukkig weet ik ook waarom we blijven waar we nu zijn. Ouders en vrienden dicht in de buurt, de school achter de hoek en geen gedoe om kindjes in zwemlessen en jeugdbewegingen in te schrijven.
Een huis (in de stad) dat we kunnen betalen en dat op een dag helemaal volgens ons goesting zal zijn. Een tuin met gras en een straatje achteraan waar de kindjes gewoon kunnen fietsen, hinkelen en lopen.

Gent is een beetje thuis, voor altijd en ooit verhuizen we wel, misschien.