stripfeest

Untitled 2016-04-21_10-57-12

We vierden feest afgelopen weekend, feest omdat die zoon van ons geen kleuter meer is! Feest omdat we hem graag zien en omdat we het leuk vinden dat hij bij ons is.

En wat voor een feest was het.
Lou mocht zelf een aantal dingen beslissen. Zo koos hij voor spaghetti en ijsjes om te eten en had hij graag dat iedereen verkleed kwam als striphelden, dat laatste deed iedereen dan ook dolenthousiast.

Familie en vrienden schreven mooie woorden voor Lou en ’s avonds gingen we met een blij gevoel naar huis. Heerlijk om te zien hoeveel mensen onze zoon graag zien.
Ik krijg er al de hele week energie van (oh, wat klinkt dit melig)

Oh wat een mooie dag! Stiekem pink ik een traantje weg na het zien van al die mooie wensen! Onze feestvierder kroop gelukkig in bed. 2016-04-21_10-58-46

Merci aan iedereen die er was om er zo een leuke dag van te maken!

Advertenties

Brief aan mijn zoon

Louke,

Man man man wat is jouw mama weer trots op jou.

De laatste dagen waren geen pretje. koorts, waterige oogjes en  niet kunnen slapen ’s nachts deed jouw mama beslissen om naar de dokter te gaan. Een dubbele oorontstekking en een rode keel was het verdict, toen je de dag nadien nog steeds een pakkekindje was, niet wou eten en bijna niet dronk en je ook nog eens tierde van de pijn toen je aan’t plassen was belde deze mama nog maar eens naar de dokter. Een bezoekje later was het verdict dat we best een nachtje in het ziekenhuis bleven.

Mijn kleine man wat was je dapper. oh ja je tierde luid toen ze bloed van jou moesten prikten en een infuus moesten steken. mama ging toen eventjes weg omdat verpleegsters weten dat mama’s daar niet goed tegen kunnen. Alleen was het grote verdriet nog niet over toen ik terug was en dan zijn we blij dat Fleur vroedvrouw is, dat de materniteit op hetzelfde verdiep is en dat mama even naardaar kon vluchten met een gigantische krop in de keel. Om je daarna keihard te kunnen troosten, want je hebt het niet getroffen je hebt immer de aders van je moeder geërfd waardoor ze een aantal keer hebben moeten proberen en een infuus steken zelfs niet gelukt is.

Maar wat was je flink toen ze foto’s van jouw longenen een echo van je nieren namen .
En toen begon het wachten. Wachten op de resultaten van het bloedonderzoek, wachten tot je wou plassen in een plaszakje, wachten tot de dokter langskwam.
We sliepen in ziekenhuisbed (mama vond dat er een beetje griezelig uitzien) en de dag nadien moesten we terug wachten en zo zaten we daar 2dagen en 2nachten te wachten. Ondertussen speelde je flink, at je terug je bordje leeg en kroop je de hele ziekenhuisgang door (we deden dat achter de rug van de stagair-verpleger want die sloot ons altijd terug op in ons kamertje waar het het veel te warm was)

Gelukkig kwam gisterenavond dan toch het goede nieuws, je urine was terug in orde.

Louke, ik hoop dat we dit niet al te veel moeten doen want deze mama heeft maar een klein hartje en ziet haar kleine man liever thuis de boel op stelten zetten dan dat die in een ziekenhuisbedje zit.

kus,
je mama

of hoe snel een moederhart breken kan

Ons kind kan kruipen!  Wijs dat dat is, het hele huis is nu speelterrein met als gevolg dat we hier morgen een aantal spullen een beetje hoger gaan zetten.
Het is ook nu dat ik merk hoe onveilig sommige hoekjes van ons huis zijn, met een absoluut hoogtepunt deze middag.
Om naar onze keuken te gaan is er een klein trapje, zo klein dat het de naam trap eigenlijk niet waard is maar het is er dus wel. Tot deze middag bleef Lou nog op een veilige afstand van dat trapje, handig dacht ik zo komt hij niet in de keuken.
Tot deze middag dus zei ik,  hij heeft gevonden dat dat trapje opkruipen megacool is, ja want in de keuken liggen achter het muurtje dozen melk, flessen water en zelfs een fles wijn en laat dat nu net zo wijs zijn om met te spelen.

Maar mijn onveilig huis dus.  Tijdens het trapje kruipen is Lou met zijn volle geweld op het trapje gebonkt, met luid gekrijs al resultaat. En mijn hart brak al helemaal toen er ook bloed aan te pas kwam. Moeder en kind over hun toeren (gelukkig is er op dat moment een kalme vader in de buurt). Het wondje in Lou zijn mond stopte gelukkig vlug met bloeden en zijn verdriet snel over, maar het trapje is vanaf nu verboden terrein. En ik doen morgen mijn toer om het huis iets veiliger te maken. Want zo’n ongelukjes zijn echt niet goed voor mijn gemoedsrust.

i love mondays

Maandagen zijn hier tegenwoordig topdagen.
Sinds ik terug aan’t werk ben, ben ik toch nog eventjes de maandag thuis en zalig dat dat is man. Uitslapen is er wel niet bij en meestal heb ik keiveel kuis-, was- of strijkplannen en al even vaak komt daar niks van in huis, maar dat is niet erg.
Op maandag doen we het rustig aan. Spelen met mijn kleine man, zelf een beetje dutten en lanterfanten en heb ik al gezegd spelen en zot doen met mijn kleine man. En nu het stillekes lente aan het worden is zie ik allemaal leuke vooruitzichten gaan wandelen bvb wie weet stoppen we dan wel een keertje over de schelde om de jongens samen te laten spelen of doen we een terasje met de mama’s van Ibe & Maud, dat komt dik in orde.
Nog tot eind juni is maandag het mamadagje en wat er daarna komt dat zien me wel want zo’n extra dagje thuis met mijn monster dat bevalt me wel.

Lou – 7maand

Slaaptijd
Het lukt je ondertussen om dikke middagdutten te doen (met dank aan de ostheopaat) waardoor je ook nog blijer is dan je al was. Ook ’s nachts lukt het beter; meestal is een tutje voldoende om terug in slaap te vallen.

De trukkendoos van je lijfje
De vieze microben zijn nog steeds niet helemaal uit je kleine lijfje. Dat het maar vlug een paar graden warmer is en dat zonnetje mag ook wat vaker komen piepeloeren dat de zonnevitaminetjes hun werk kunnen beginnen doen.
Je kan ook al flink alleen zitten, ja vallen dat doe je wel nog vaak, soms zacht soms hard. En dat kruipen dat begint ook aardig te lukken, nu is het nog meer sluipen maar je raakt vooruit en dat is de bedoeling.
En daarbij komt ook dat je mondje niet stilstaat. Eindeloos lange verhalen, nu vinden we dat nog tof 😉

Bijzondere dingen
De creche dat vind je echt leuk, het is zalig om je ’s avonds te komen halen en een blij kindje mee naar huis te krijgen, zeker als ze nog eens zeggen hoe flink en braaf je wel niet bent. 
 
Een klein blij, flink mannetje, dat ben je

badman

Vandaag een dagje met een Lou’ke die veel aandacht wou. Dicht bij mama was alles ok op’t schootje, samen spelen, rondgedragen worden. Lange dutten en alleen spelen was niet voor vandaag.

Daarnet in bad lukte het dan weer wel. Spetteren is duidelijk één van zijn lievelingsdingen. Badman houdt van eendjes opeten en washandjes opsabbelen